Psychopatia to przypadłość wywołująca bardzo dużo obaw. I właściwie nie jest to koniecznie, ponieważ, co może być zaskakujące, dopada ona bardzo wielu ludzi, normalnych ludzi żyjących w społeczeństwie. Właściwie nie dopada ona, ponieważ ludzie się z nią rodzą. Psychopatą jest osoba nie czująca kompletnej więzi ze społeczeństwem. Może ona nie odczuwać kompletnych wyrzutów sumienia, nie wie, co to takiego współczucie. Jest bardzo zła na ludzi, nie lubi ich. Psychopata utarł się w społecznej świadomości jako świr bez opamiętania biegający z siekierą i mordujący ludzki. Owszem, należy on do psychopatycznej rodziny, ale nie oznacza to, że trzeba być takim jak on, by stać się psychopatą. Może to być każda osoba, która terroryzuje przyjaciół na szkolnym boisku, mąż tyran dręczący całymi latami swoją żonę. Każdy ma w sobie coś z psychopaty, czasami te objawy ujawniają się na dłużej, czasami na krócej, ale prawdę powiedziawszy, nie ma nikogo, kto by nie był choć częściowo psychopatycznym człowiekiem. Nie ma ludzi zdrowych, tylko nieprzebadanych. Rozdwojenie jaźni jest bardzo często mylone ze zwykłą schizofrenią. Jednak złożoność tej choroby całkowicie wyklucza jej przynależność do klasyfikacji schizofrenicznej. Rozdwojenie jaźni polega na podobnym schemacie, co schizofrenia, ale nie jest to absolutnie to samo. Rzecz ma się tutaj taka, że w mózgu osoby pojawia się druga osobowość żyjąca własnym życiem. Nie jest wyimaginowana jak w przypadku schizofreni, a zachowuje całkowite poczucie wartości i chce akceptacji. Rozdrojenie jaźni jest o wiele cięższe do wyleczenia, ponieważ żadna z tych osobowości nie jest skora do usunięcia się z głowy chorej osoby. Bardzo często taka osoba mówi do siebie dwoma różnymi postaciami, co znaczy tyle, że zwyczajnie one się ze sobą kłócą. Zazwyczaj ukryte w pacjencie osobowości nie chcą się “pogodzić” ze sobą, kłócą się, walczą o miejsce i tak dalej. Lekarz zajmujący się tym przypadkiem musi być bardzo ostrożny, uważać, co robi, ponieważ uszkadzając jedną z tych osobowości, spowodować, że chora osoba całkowicie straci panowanie nad sobą i nie będzie wiedziała, kim właściwie jest.

Typowe objawy choroby Alzheimera Podstawowe objawy choroby Alzheimera to zapominanie o wielu rzeczach, jakie powinno się zrobić. Często choremu dotkniętemu tą chorobą brakuje słów, gdyż zapomina nazw przedmiotów, miejsc, imion osób z najbliższego nawet otoczenia. Jest to bardzo frustrujące dla tych osób, kiedy to patrzą na dany przedmiot i chociaż wiedzą, że często się go używa, nie potrafią przypisać mu konkretnej nazwy. Kolejnym objawem choroby jest poczucie zagubienia w przestrzeni i czasie. Oznacza to, że chory nie potrafi rozpoznać miejsc, które dobrze zna, gubi na przykład drogę do domu czy do znanych sobie miejsc. Dodatkowo traci poczucie czasu. Wydaje mu się, że minęła godzina a tak naprawdę minęło dopiero kilkanaście minut. Chory często także zmienia swój nastrój, łatwo wpada w złość albo apatię, traci poczucie przyjemności z wykonywania ulubionych przez siebie czynności. Na tym etapie choroby osoba taka ma świadomość tych objawów i stara się je ukryć albo bagatelizować. Przez to frustracja własną ułomnością pogłębia się i choroba rozwija się intensywniej. Rozwój choroby Po pierwszych objawach choroby Alzheimera następują kolejne etapy, kiedy to pojawiają się kolejne objawy tego schorzenia. Rozwój choroby można podzielić na trzy fazy. W pierwszej pamięć zawodzi przy pamiętaniu terminów spotkań, nazw ulic, nazw przedmiotów, imion krewnych. Zachowanie chorego jest chwiejne, drobiazgi wprawiają go w złość, chce się izolować od rodziny i znajomych, ma kłopoty z mową, zapomina znaczenia słów. W fazie drugiej zaburzenia pamięci ulegają nasileniu. Chory często zapomina o czynnościach, które wykonał przed chwilą, następuje często powtarzanie tych czynności. Zachowanie staje się coraz gwałtowniejsze, trudne do przewidzenia. Rodzi się i narasta w chorym lęk, zdenerwowanie, obawy przed wszystkim, co może stanąć choremu na drodze. Zasób słów staje się coraz bardziej ubogi, zdania wypowiadane są powoli i bez składu i ładu, ruchy stają się nieprecyzyjne, czynności codzienne sprawiają kłopot. W trzeciej fazie chory nie rozpoznaje nikogo z rodziny, nastroje ma bardzo zmienne, mówi niewyraźnie i najczęściej bez sensu, powtarza tylko niektóre słowa, każda czynność sprawia kłopot, ma problemy z czynnościami fizjologicznymi.