Anoreksja, inaczej jadłowstręt psychiczny występuje w różnym okresie życia, najczęściej przypada na pokwitanie u dojrzewających dziewcząt, rzadziej u chłopców. Chory na jadłowstręt powoli zmniejsza dawki pokarmu, dążąc do wykluczenia całkowicie pokarmu. Anorektyczka często odmawia jedzienia, powodując wymioty na próby podania posiłku, starając się pić jedynie płyny. Powoduje to nie odwracalne szkody organizmu. Nieleczenie choroby powoduje szybką śmierć około 20% przypadków, powodująć spadek 25% od wagi wyjściowej.Anoreksję bierzemy pod uwagę, gdy organizm odmawia utrzymania ciężaru ciała w wyższych partiach granicy minimum wagi dla danego wieku i wzrostu. Chorą ossobę cechuje zwykle paniczny lęk przed otyłością, czy jakim kolwiek przybraniu na wadze.Następuje zaburzenie obrazu własnego ciała.Podstawowe objawy anoreksji to zanik miesiączki, duże osłabienie, częste omdlenia, dolegliwości układów hormonalnych i krążenia. U pacjentów nie odnotowano gwałtownych zmian samopoczucia, ani wyraźnych zmian psychicznych. Na anoreksję chorują ludzię pedantyczni, inteligentni i wyjątkowo uparci. Przy pomocy psychiatry, farmakologa i psychoterapeuty chorzy skutecznie wracają do zdrowia. Autyzm to trudność w komunikowaniu się ze środowiskiem. Istnieje kilka przyczyn chorób. Czasem choroba uwarunkowana jest genetycznie, mutacja następuje poprzez przyłączenie do choromosomu 7 genu EN2. Uszkodzenia pnia mózgu spowodowane niedotleniem okołoporodowym.Do zachorowania może różnież dojść poprzez zakażenie drożdżakami oraz gdy następuje zanik jądra oliwki, jądro nerwu twarzowego ulega pomniejszeniu. Często też pień mózgu ulega skróceniu pomiędzy mostem a rdzeniem.Autyzm jest zaburzeniem spektralnym, czyli objawy charakteryzują się różnymi połączeniami ( od lekkich do ciężkich). Każdy chory to zupełnie indywidualny przypadek. Chorobę uznajemy wtedy, gdy pacjent posiada daną ilość cech nieodpowiednich dla danej grupy wiekowej. Całkowite zdiagnozowanie choroby jest możliwe jedynie po przez dokładną obserwację danego dziecka Dziecko autystyczne nie reaguje na bodźce zewnętrzne, nie komunikuję się za pomocą mowy, ani gestu. Woli zdecydowanie przebywać samemu, nie toleruje zespołowych zabaw oraz nie reaguje przy kontaktach z rówieśnikami. Panicznie boi się kontaktu wzrokowego, stara się patrzeć za daną osobę lub obiekt. Nie ukazuje emocji, poprzez uśmiech lub płacz. Jest nadwrażliwe na dotyk, i dźwięki nie znanego pochodzenia. Przede wszystkim choremu dziecku należy zapewnić rutynę, kazda zmiana może doprowadzić do szoku.

Zakrzepowa plamica małopłytkowa to kolejna z wielu choroba hematologiczna. Określana jest ona także mianem zespołu Moschcowitza. Mówiąc dokładniej, jest to krwotoczna skaza małopłytkowa. Prowadzi ona do tego, iż wewnętrzne narządy nie otrzymują takiej dawki krwi, jaką powinny. Najczęściej schorzenie te występuje w obrębie centralnego układu nerwowego. Zakrzepowa plamica małopłytkowa częściej dotyka kobiety aniżeli mężczyzn. Dotyka przeważnie osób pomiędzy trzydziestym rokiem życia a czterdziestym. U kobiet największe ryzyko zachorowania pojawia się w czasie ciąży oraz w poporodowym okresie. W zdecydowanej większości przypadków objawy pojawiają się nagle. Pośród nich wymienić należy przede wszystkim gorączkę, bardzo intensywne bóle głowy, bóle brzucha, zaburzenia na tle neurologicznym oraz powiększenie niektórych organów (jak chociażby wątroby). W leczeniu stosowane są różne metody. Niestety, śmiertelność w przypadku tej choroby jest duża – zgon następuje w dwudziestu procentach przypadków. Zespół antyfosfolipidowy to jedna z rozlicznych chorób hematologicznych. Określana jest ona także mianem zespołu Hughesa albo zespołu antykardiolipinowego. Jest to schorzenie o charakterze niezapalnym, a dotyczy ono tkanki łącznej. Odznacza się ono między innymi tym, że współwystępują tutaj i inne schorzenia, jak dla przykładu zakrzepica naczyniowa. Zespół antyfosfolipidowy dwukrotnie częściej dotyka kobiety aniżeli mężczyzn. Przyczyny powstawania tej choroby nie są znane współczesnej medycynie w stu procentach. Wiadomo natomiast na pewno tyle, że choroba ta rozwinąć się może w każdym jednym naczyniu ludzkiego organizmu. Występuje ona pod dwoma postaciami. Pierwszą spośród nich jest pierwotny zespół antyfosfolipidowy, natomiast drugą – wtórny zespół fosfolipidowy. Nie rozpoznana i nie leczona choroba może stać się przyczyną bardzo wielu niebezpiecznych powikłań. Wymienić w tym miejscu można miedzy innymi owrzodzenia na skórze, krwawienia, migrenowe bóle głowy, pogrubienie sercowych zastawek. Ziarnica złośliwa to kolejna przedstawicielka chorób hematologicznych. Jak sama nazwa sugeruje, jest to choroba nowotworowa. Określana jest ona również mianem choroby Hodgkina, chłoniaka Hodgkina oraz limfogranulomatozy. Schorzenie te rozwija się w węzłach chłonnych oraz w pozawęzłowej tkance limfatycznej. Choroba ma to do siebie, że objawy nie ujawniają się przez dość długi czas, także przerzuty występują tutaj z dosyć konkretnym opóźnieniem. Z tego właśnie powodu nie ma zbyt dużych możliwości zdiagnozowania choroby we wczesnym jej stadium – ale gdy zostanie już rozpoznana, jest możliwość jej wyleczenia nawet i w późnym stadium. Pierwsze informacje na temat tej choroby pojawiły się już w drugiej połowie siedemnastego wieku, jednakże po raz pierwszy opisano ją na początku lat trzydziestych dziewiętnastego stulecia. Dokonał tego Thomas Hodgkin – fizyk i patolog rodem z Wielkiej Brytanii. Są społeczne grupy podwyższonego ryzyka – w tym także między innymi osoby będące nosicielami wirusa HIV.